Hallo vriendjes en vriendinnetjes,

Zooo, nou, dat was me het weekje wel weer. Waarschijnlijk de laatste volle week bij de Deka aan het timmeren geweest, de winkel in Uitgeest is behoorlijk veranderd. Voor volgende week weet ik nog even niet waar ik aan de gang ga, altijd weer spannend. Donderdag naar The Eagles in Ahoy geweest. Na veel wikken en wegen toch maar kaartjes gekocht. En gelukkig maar, dat gewik en geweeg, want uiteindelijk hadden we prima zitplaatsen op de 1ste ring en keken schuin op het podium, goed zicht op het grote beeldscherm, vlak bij bar en toilet en prima geluid. Voor het eerst in Ahoy had ik niets te zeiken over het geluid. Het was ook zeker niet te hard, maar dat hoort niet bij een band als The Eagles. Klokslag 8 uur begonnen ze, precies het moment dat wij onze stoelen gevonden hadden. Perfecte timing. Geen voorprogramma. 4 originele leden van The Eagles, aangevuld met een gitarist, twee keyboardspelers, een pianist, 4 blazers waarvan er 1 ook viool speelde, percussionist, drummer, kortom, een man of 12 op het podium dat steeds, per nummer, van set-up veranderde. Allen gestoken in keurige zwarte pakken, witte overhemden, zwarte stropdassen, zwarte schoenen. Behalve Joe Walsh, die had zwarte gympies aan met witte zolen. Weinig tekst naar de ca. 14.000 bezoekers, na elk nummer doofde het licht, veranderde de line-up en werd het volgende nummer begonnen. Eerst veel nummers van de prachtige nieuwe CD Long Road Out Of Eden, daarna gouwe ouwe als Take It Easy, Witchy Woman, Peaceful Easy Feeling, Lyin’ Eyes, One of These Nights, Take It to the Limit. En om veel gezeur te voorkomen gelijk Hotel California. Na zo’n 3 kwartier spelen werd er even pauze gehouden en er werd beloofd dat na de pauze nog veel meer zou gebeuren. En dat gebeurde ook. Nog meer Eagles hits, sommigen ook gezongen door basist Timothy B. Schmit, maar ook solohits van Glenn Frey zoals The Heat Is On en Love In The 21st Century, Don Henley (die dan weer drumde, dan weer gitaar speelde, dan weer zong of haast alle 3 tegelijk) met The Boys Of Summer en New York Minute en voor mij de hoogtepuntjes van de immer gekke Joe Walsh die zich de hele avond in moest houden, maar met zijn solonummers lekker los kwam, er werd zelfs gesprongen op het podium! Walk Away, Funk #49, geweldig. En met Life’s Been Good had hij een baseballpetje op met daarop gemonteerd een helmcamera, weermee hij in het publiek keek hetgeen dan weer op de grote schermen werd geprojecteerd. Hij rende als een kleine jongen met een nieuw speeltje over het podium en zwaaide naar iedereen op elke ring. Fantastisch. Die tweede set duurde ruim twee uur, met de toegift Desperado werd er afgesloten na 3 uur concert. Echt top. Boven verwachting.

Vanavond ben ik uitgenodigd bij John The Revelator, die weer een Bluestrain To Thalia organiseren, hun jaarlijks optreden in dat prachtige theatertje in IJmuiden. Met als openingsact The David Gwynn Band en als special gast Chris Farlowe. Chris is een zanger uit Engeland heeft in de jaren 60 hits gehad o.a. met de Rolling Stones cover Out Of Time waarmee hij op de 1ste plaats van de hitparades kwam. Daarna heeft hij jaren gezongen in de jazz-rock-fusion band Colosseum. Hoogtepunt van die band was de LP Colosseum Live uit 1971. 6 nummers stonden er op die plaat, dus je begrijpt, lange nummers met veel solo’s. Waaronder saxofoonsolo’s die werden gespeelt door de onnavolgbare Dick Heckstall-Smith die op momenten twee saxofoons in zijn snavel stopte en dubbele solo’s speelde op een tenor en alt sax tegelijk. Dick speelt nu harp in The Heavenly Orchestra. Op een wolkje. Anyway, die LP hoorde ik met mijn jonge oortjes en die moest ik ook hebben. Ik vond de saxofoon altijd al een geweldig instrument en de muziek sprak mij ook zeer aan. Maar de plaat was hier in de buurt niet te koop. Op mijn vijftiende jaar had ik een racefiets en fietste van Heemskerk naar Amsterdam. Over Assendelft, via de pont bij de Hembrug naar De Grote Stad. Want daar zat een muziekspeciaalzaak die hem wel moest hebben. Die was gespecialiseerd in import. Boudisque. In de Haringpakkerssteeg. Daar moest ik zijn. En inderdaad, daar stond de plaat. Met geld gespaard van mijn krantenwijk kon ik hem kopen. En nog sneller dan de heenreis trapte ik terug naar huis om de plaat op mijn pick-up te draaien. Geweldig, wat een muziek. Ik heb het nooit gespeeld met één van mijn bandjes, maar het blijft topkwaliteit. En na 40 jaar bestaan te hebben heeft ook Boudisque het op moeten geven en heeft de deuren gesloten. De CD verkoop verloor het van het illegaal downloaden. De vierkante meterprijs in De Grote Stad vloog omhoog. Het was niet meer rendabel, niet meer vol te houden. Er zijn geen muzieklievende binkies meer die op hun fiets 30 kilometer afleggen om een plaat te kopen. Chris Farlowe is inmiddels 68 en die komt vanavond zingen in IJmuiden. Daar moet ik dus bij zijn! Ben zeeer benieuwd!

Zondagmiddag naar De Kade in Zaandam om Marcel Scherpenzeel te horen spelen met Gerry McAvoy en Brendan O’Neill in a Tribute to Rory Gallagher. Twee oude bandmaatjes van Rory, ook daar ben ik zeeer benieuwd naar! Dus hup, de bonte was in de centrifuge en aan de gang, het wordt weer een druk, vol, gezellig weekend! Met Zondagavond Van Kessel in The Rose, zie persbericht onderaan!

Volgende week kom ik met meer nieuws, maar zie hieronder de agenda, je hoeft niets te missen!
Veel plezier!
Als je geen prijs stelt op deze mailing, laat me dat dan even weten, dan haal ik je uit de lijst, even goede vrienden. OF STUUR HET DOOR AAN MENSEN WAARVAN JE DENKT DAT ZE ER IETS AAN HEBBEN, MEE KUNNEN.
Tot kijk, geloof en drink voorzichtig, groetjes, Jan van Bodegraven, The Rose, Nieuwstraat 7, Beverwijk. 0251 210167.